در بعضى از روايات آمده است : « جبرئيل ( پيك وحى خداوند ) ششصد بال دارد ! و هنگامى كه با اين حالت پيامبر اسلام ص را ملاقات كرد ما بين زمين و آسمان را پر كرده بود » ! ( 1 ) . يا اينكه « خداوند فرشته اى دارد كه ما بين نرمى گوش او تا چشمش به اندازه پانصد سال راه به وسيله پرنده اى ( تيز پرواز ) است » ! ( 2 ) . يا اينكه در نهج البلاغه هنگامى كه سخن از عظمت فرشتگان پروردگار در ميان است ، مىفرمايد : و منهم الثابتة فى الارضين السفلى اقدامهم ، و المارقة من السماء العليا اعناقهم ، و الخارجة من الاقطار اركانهم ، و المناسبة لقوائم العرش اكتافهم : « بعضى از فرشتگان چنان عظمت دارند كه پاهايشان در طبقات پائين زمين ثابت است و گردنشان از آسمان برين برتر ، اركان وجودشان از اقطار جهان بيرون رفته و شانه هايشان براى حمل عرش پروردگار متناسب است » ! ( 3 ) . پيدا است كه اين گونه تعبيرات را بر جنبه‌هاى جسمانى مادى نمىتوان حمل كرد ، بلكه بيانگر عظمت معنوى و ابعاد قدرت آنها است . اصولا مىدانيم بال تنها براى حركت در جو زمين به كار مىخورد ، چرا كه اطراف كره زمين را هواى فشرده گرفته ، و پرندگان به وسيله بالشان روى امواج هوا قرار مىگيرند ، و مىتوانند بالا و پائين بروند ، ولى از محيط جو زمين كه خارج شويم در آنجا كه هوا نيست بال كوچكترين تاثيرى براى حركت ندارد ، و از اين نظير درست مانند سائر اعضاء مىباشد . از اين گذشته فرشته اى كه پاهاى او در اعماق زمين و سر او از برترين آسمان بالاتر است نيازى به پرواز جسمانى ندارد !

--> ( 1 و 2 ) تفسير على بن ابراهيم طبق نقل نور الثقلين جلد 4 صفحه 349 . ( 3 ) « نهج البلاغه » خطبه 1 .